एकाएकीं हातोफळी । ठाया बळी पावले ते ॥१॥ ॥ध्रु.॥ आह्मी देवा शक्तिहीनें । भाकूं तेणें करुणा ॥२॥ पावटणी केला काळ । जया बळ होतें तें ॥३॥ तुका ह्मणे वीर्यावीर । संतधीर समुद्र ॥४॥

अचानक हाती यश येऊन जे बलवान ठरले ते तसे ठरले. आम्ही देवा शक्तिहीन आहोत, म्हणून त्याच्यापाशी करुणा भाकू. ज्यांच्यापाशी बळ होतं, त्यांनाही काळाने पायरी (पावटणी) बनवून टाकलं. तुकाराम म्हणतात, वीरांमधला वीर म्हणजे संतांचा धीर, जो समुद्रासारखा अथांग आहे.