पुढिलाचें इच्छी फळ । नाहीं बळ तें अंगीं ॥१॥ ॥ध्रु.॥ संत गेले तया ठाया । देवराया पाववीं ॥२॥ ज्येष्ठांची कां आह्यां जोडी । परवडी न लाभो ॥३॥ तुका ह्मणे करीं कोड । पुरवी लाड आमुचा ॥४॥

दुसऱ्याच्या कष्टाचं फळ मिळावं अशी इच्छा धरतो, पण ते मिळवण्याचं बळ अंगी नाही. संत ज्या ठिकाणी गेले, तिथे देवराया मलाही पोहोचव. वडीलधाऱ्यांसारखी मोठेपणाची जोड आम्हांला कशी मिळेल, ती संधी आम्हांला लाभो. तुकाराम म्हणतात, माझं कौतुक कर, आमचे लाड पुरव.