कैवल्याच्या तुह्यां घरीं । रासी हरी उदंड ॥१॥ ॥ध्रु.॥ मजसाटीं कां जी वाणी । नव्हे धणी विभागा ॥२॥ सर्वा गुणीं सपुरता । ऐसा पिता असोनी ॥३॥ तुका ह्मणे पांडुरंगा । जालों सांगा सन्मुख ॥४॥

कैवल्य (मोक्ष) तुझ्या घरी हरिरूपाने विपुल भरलेलं आहे. माझ्यासाठी अशी कंजूषी का, ही काही तुझ्या दातृत्वाची उणीव नाही. तू सर्व गुणांनी परिपूर्ण असा पिता असूनही मला वंचित का ठेवतोस? तुकाराम म्हणतात, पांडुरंगा, मी आता तुझ्यासमोर उघडपणे (सामोरा) येऊन उभा आहे.