आपलाल्या तुह्मी रूपासी समजा । कासया वरजा आरसिया ॥१॥ ॥ध्रु.॥ हें तों नव्हे देहबुद्धीचें कारण । होईल नारायणें दान केलें ॥२॥ बब्रूचिया बाणें वर्मासि स्पर्शवी । हें तों नाहीं ठावें मोकलित्या ॥३॥ तुका ह्मणे बहु मुखें या वचना । सत्याविण जाणा चाल नाहीं ॥४॥

तुम्ही आपापल्या रूपाला नीट समजून घ्या, मग आरशाला टाळायचं कशाला? हे काही देहबुद्धीचं कारण नव्हे, हे तर नारायणाने दिलेलं वरदान ठरेल. (यापुढील ओळीचा नेमका अर्थ मूळ मजकुरातही अस्पष्ट आहे - मर्माला स्पर्श करणाऱ्या एखाद्या बाणाबद्दल आणि जो ते सोडून देतो त्याला काय कळत नाही, असा भावार्थ दिसतो.) तुकाराम म्हणतात, अनेक मुखांनी हेच सांगितलं जातं की सत्याशिवाय दुसरी वाट नाही.