न मनावी चिंता तुह्मी संतजनीं । हिरा स्फटिकमणी केंवि होय ॥१॥ ॥ध्रु.॥ पडिला प्रसंग स्थळा त्या सारिखा । देखिला पारिखा भाव कांहीं ॥२॥ बहुतांसी भय एकाचिया दंडें । बहुत या तोंडे वचनासी ॥३॥ तुका ह्मणे नाहीं वैखरी बा सर । करायाचे चार वेडे वेडे ॥४॥

संतजनहो, तुम्ही मनात चिंता करू नका; हिरा आणि स्फटिकमणी कधी सारखे होतील का? जसा प्रसंग येईल तशीच त्या जागेची परीक्षा होते, आणि खरा-खोटा भाव लगेच वेगळा दिसून येतो. एकाच्या शिक्षेच्या भीतीने अनेकांना धाक बसतो, आणि त्यामुळे अनेकांच्या तोंडचे शब्दही बदलतात. तुकाराम म्हणतात, नुसती वाणी खरी नसते (कृतीच खरी), बाकी सगळे वेडेपणाचे प्रकार आहेत.