भवसिंधूचें हें तारूं । मज विचारूं पाहातां ॥१॥ ॥ध्रु.॥ चित्तीं तुझे धरीन पाय । सुख काय तें तेथें ॥२॥ माझ्या खुणा मनापाशीं । तें या रसीं बुडालें ॥३॥ तुका ह्मणे वर्म आलें । हातां भलें हें माझ्या ॥४॥

भवसागर तरून जाण्यासाठी हेच जहाज आहे, असा मी विचार करतो. माझ्या मनात मी तुझे पाय धरून ठेवीन, त्यापलीकडे सुख काय असणार? माझ्या मनातल्या साऱ्या खुणा या रसात विरघळून गेल्या. तुकाराम म्हणतात, मला हे चांगलं मर्म हाती लागलं आहे.