पाहातां श्रीमुख सुखावलें सुख । डोळियांची भूक न वजे माझी ॥१॥ ॥ध्रु.॥ जिव्हे गोडी तीन अक्षरांचा रस । अमृत जयास फिकें पुढें ॥२॥ श्रवणीची वाट चोखाळली शुद्ध । गेले भेदाभेद वारोनियां ॥३॥ महामळें मन होतें जें गांदळें । शुद्ध चोखाळलें स्फटिक जैसें ॥४॥ तुका ह्मणे माझ्या जीवाचें जीवन । विठ्ठल निधान सांपडलें ॥५॥

तुझं श्रीमुख पाहताच सुखच सुखावून गेलं, डोळ्यांची भूक काही केल्या भागत नाही. जिभेला तीन अक्षरांच्या (विठ्ठल) नामाचा जो रस लागतो, त्यापुढे अमृतही फिकं पडतं. कानांची वाट शुद्ध आणि निर्मळ झाली, भेदाभेद पार निघून गेला. जे मन पूर्वी मळाने भरून मलिन (गढूळ) झालं होतं, ते आता स्फटिकासारखं शुद्ध झालं. तुकाराम म्हणतात, माझ्या जिवाचं जीवन असलेला विठ्ठलरूपी खजिना मला सापडला.