हा चि परमानंद आळंगीन बाहीं । क्षेम देतां ठायीं द्वैत तुटे ॥१॥ ॥ध्रु.॥ बोलायासि मात मन निवे हर्षें चित्त । दुणी वाढे प्रीत प्रेमसुख ॥२॥ जनांत भूषण वैकुंठीं सरता । फावलें स्वहिता सर्वभावें ॥३॥ तुटला वेव्हार माया लोकाचार । समूळ संसार पारुषला ॥४॥ तुका ह्मणे हा विठ्ठल चि व्हावा । आणिकी या जीवा चाड नाहीं ॥५॥

हाच तो परमानंद, मी त्याला बाहूंनी आलिंगन देईन; त्याने जवळ घेतलं की द्वैतच नाहीसं होतं. बोलण्याची नुसती आठवण झाली तरी मन शांत होतं, चित्त हर्षभरित होतं, प्रेम आणि प्रेमसुख दुप्पट वाढतं. लोकांमध्ये भूषण आणि वैकुंठातही श्रेष्ठ ठरणं, हे सर्वभावाने स्वहित साधलं की मिळतं. माया आणि लौकिक व्यवहार तुटून गेला, संसार समूळ संपला. तुकाराम म्हणतात, हा विठ्ठलच व्हावा, या जिवाला दुसरी कोणतीही आस नाही.