आमुची कृपाळू तूं होसी माउली । विठ्ठले साउली शरणागता ॥१॥ ॥ध्रु.॥ प्रेमपान्हा स्तनीं सदा सर्वकाळ । दृष्टि हे निर्मळ अमृताची ॥२॥ भूक तान दुःख वाटों नेदीं सीण । अंतरींचा गुण जाणोनियां ॥३॥ आज्ञा तृष्णा माया चिंता दवडीं दुरी । ठाव आह्यां करीं खेळावया ॥४॥ तुका ह्मणे लावीं संताचा सांगात । जेथें न पवे हात कळिकाळाचा ॥५॥

आमची कृपाळू माऊली तूच आहेस, विठ्ठला, शरण आलेल्यांना तूच सावली आहेस. तुझ्या स्तनांतून प्रेमाचा पान्हा सदासर्वकाळ वाहतो, तुझी दृष्टी अमृतासारखी निर्मळ आहे. भूक, तहान, दुःख यांचा शीण आम्हांला जाणवू देत नाहीस, कारण तुला आमच्या मनातला भाव कळतो. अहंकार, तृष्णा, माया, चिंता या सगळ्यांना दूर घालव आणि आम्हांला खेळायला मोकळी जागा दे. तुकाराम म्हणतात, आम्हांला संतांची संगत लाव, जिथे काळाचा हातही पोहोचू शकत नाही.