जेथें जावें तेथें कपाळ सरिसें । लाभ तो विशेषें संतसंगें ॥१॥ ॥ध्रु.॥ पूर्व पुण्यें जरि होतीं सानुकूळ । अंतरायमूळ नुपजे तेथें ॥२॥ भाग्य तरी नव्हे धन पुत्र दारा । निकट वास बरा संतांपायीं ॥३॥ तुका ह्मणे हे चि करावी मिरासी । बळी संतांपाशीं द्यावा जीव ॥४॥

जिथे जावं तिथे नशीब सारखंच असतं, पण विशेष लाभ मात्र संतसंगतीतच मिळतो. पूर्वजन्मीचं पुण्य जर अनुकूल असेल, तरच तिथे कोणतंही विघ्न उभं राहत नाही. धन, पुत्र, पत्नी हे काही खरं भाग्य नव्हे; संतांच्या पायाशी जवळचं वास्तव्य असणं हेच खरं चांगलं. तुकाराम म्हणतात, हीच आपली खरी वतनदारी मानावी - संतांपाशी आपला जीव समर्पित करावा.