आतां कांहीं सोस न करीं आणीक । धरीन तें एक हें चि दृढ ॥१॥ ॥ध्रु.॥ जेणें भवसिंधु उतरिजे पार । तुटे हा दुस्तर गर्भवास ॥२॥ जोडीन ते आतां देवाचे चरण । अविनाश धन परमार्थ ॥३॥ तुका ह्मणे बरा जोडला हा देह । मनुष्यपणें इहलोका आलों ॥४॥

आता मी दुसऱ्या कशाचाही हव्यास धरणार नाही, एकाच गोष्टीचा आग्रह धरेन, हे पक्कं. ज्यायोगे भवसागर पार करता येईल आणि हा जन्म-मृत्यूचा दुस्तर फेरा तुटेल. आता मी देवाचे चरण हेच अविनाशी परमार्थाचं धन मिळवेन. तुकाराम म्हणतात, हा देह चांगला मिळाला, आणि मी माणूसपणाने या इहलोकात जन्म घेतला.