विठो सांपडावया हातीं । ठावी जाली एक गती । न धरीं भय चित्ती । बळ किती तयाचें ॥१॥ ॥ध्रु.॥ लागे आपण चि हातीं । किंव भाकावी काकुलती । करी मग चित्तीं । असेल तें तयाचें ॥२॥ एकलिया भावबळें । कै सांपडे तो काळें । वैष्णवांच्या मेळे । उभा ठाके हाकेसी ॥३॥ बांधा माझिया जीवासी । तुका ह्मणे प्रेमपाशीं । न सोडीं तयासी । सर्वस्वासी उदार ॥४॥

विठोबा हाती लागावा यासाठी एक मार्ग मला कळला - मनात भय धरू नकोस, त्याचं बळ किती आहे ते पाहा (घाबरू नकोस). तो आपणहून हाती लागतो, मग कशाला याचना-विनवणी करायची? मनात जो भाव असेल तसंच घडेल. एकट्याच्या भावबळाने तो कधी सापडणार? पण वैष्णवांच्या मेळाव्यात हाक मारताच तो उभा राहतो. तुकाराम म्हणतात, माझ्या जिवाला प्रेमाच्या पाशाने बांधा, मग तो आपलं सर्वस्व देऊनही मला सोडणार नाही.