वाट वैकुंठी पाहाती । भक्त कें पां येथें येती । तयां जन्ममरणखंती । नाहीं चित्तीं परलोक ॥१॥ ॥ध्रु.॥ धन्यधन्य हरिचे दास । तयां सुलभ गर्भवास । ब्रह्मादिक करिती आस । तीर्थावास भेटीची ॥२॥ कथाश्रवण व्हावयास । यमधर्मा थोर आस । पाहे रात्रदिवस । वाट कर जोडोनियां ॥३॥ रिद्धिसिद्धी न पाचारितां । त्या धुंडिती हरिभक्तां । मोक्षसायुज्यता । वाट पाहे भक्तांची ॥४॥ असती जेथें उभे ठेले । सदा प्रेमसुखें धाळे । आणीक ही उद्धरिले । महादोषी चांडाळ ॥५॥ सकळ करिती त्यांची आस । सर्वभावें ते उदास । धन्यभाग्य त्यांस । तुका ह्मणे दरुषणें ॥६॥

वैकुंठात राहणारे वाट पाहतात की भक्त इथे केव्हा येणार. त्या भक्तांना जन्म-मृत्यूची चिंता नसते, परलोकाचीही काळजी नसते. हरीचे दास खरोखर धन्य आहेत, त्यांना गर्भवासही सुलभ (त्रासरहित) होतो; ब्रह्मादिकही त्यांची भेट व्हावी म्हणून तीर्थासारखी आस धरतात. त्यांची कथा ऐकायला मिळावी म्हणून यमधर्मालाही मोठी आस लागते, तो रात्रंदिवस हात जोडून वाट पाहतो. ऋद्धी-सिद्धी न बोलावताच हरिभक्तांचा शोध घेत फिरतात, मोक्ष आणि सायुज्यताही भक्तांची वाट पाहत उभी असते. जिथे हे भक्त उभे असतात तिथे सदा प्रेमसुखाने भरून जातं; मोठमोठे पापी, चांडाळसुद्धा त्यामुळे उद्धरून जातात. सर्वजण त्यांची आस धरतात, पण ते स्वतः मात्र सर्वभावाने उदासीन (निरपेक्ष) असतात. तुकाराम म्हणतात, त्यांचं दर्शन होणं हेच खरं धन्यभाग्य.