सोनें दावी वरी तांबें तयापोटीं । खरियाचे साटीं विकूं पाहे ॥१॥ ॥ध्रु.॥ पारखी तो जाणे तयाचें जीवींचें । निवडी दोहींचें वेगळें ॥२॥ क्षीरा नीरा कैसें होय एकपण । स्वादी तो चि भिन्न भिन्न काढी ॥३॥ तुका ह्मणे धीता नागवला चि खोटा । अपमान मोटा पावेल ॥४॥

वर सोनं दाखवून आत तांबं भरलेलं असतं, आणि ते खऱ्या सोन्याच्या किमतीला विकायचा प्रयत्न करतो. पण पारखी माणसाला त्याच्या मनातलं खरं कळतं, तो दोघांतला फरक ओळखून काढतो. दूध आणि पाणी एकत्र असले तरी ते एक कसे होतील? चवीवरूनच तो दोन्ही वेगवेगळे ओळखून काढतो. तुकाराम म्हणतात, खोटेपणा करणारा शेवटी उघडा पडतो आणि त्याला मोठा अपमान सहन करावा लागतो.