आठवे देव तो करावा उपाव । येर तजीं वाव खटपटा ॥१॥ ॥ध्रु.॥ होई बा जागा होई बा जागा । वाउगा कां गा सिणसील ॥२॥ जाणिवेच्या भारें भवाचिये डोहीं । बुडसी तों कांहीं निघेसि ना ॥३॥ तुका ह्मणे देवा पावसील भावें । जाणतां तें ठावें कांहीं नव्हे ॥४॥

ज्याने देवाची आठवण होते तोच खरा उपाय करावा, बाकीचे फुकटचे खटाटोप सोडून द्यावेत. अरे बाबा, जागा हो, जागा हो! उगाच कशाला शिणतोस? हुशारीच्या (जाणिवेच्या) ओझ्याने भवसागराच्या डोहात बुडशील, मग बाहेर निघताच येणार नाही. तुकाराम म्हणतात, देव भावानेच प्राप्त होतो, नुसतं जाणून घेण्याने (बुद्धीने) तो कधीच गवसत नाही.