माझ्या मुखावाटा नयो हें वचन । व्हावें हें संतान द्रव्य कोणां ॥१॥ ॥ध्रु.॥ फुकाचा विभाग पतनदुःखासी । दोहींमुळें त्यासी तें चि साधे ॥२॥ नाइकावी निंदा स्तुति माझ्या काने । सादर या मनें होऊनियां ॥३॥ तुका ह्मणे देव असाध्य यामुळें । आशामोहजाळें गुंतलिया ॥४॥

माझ्या तोंडातून असं वचन बाहेर पडू नये, की हे ऐश्वर्य-संतान कुणाचं धन व्हावं (अशी फुकटची अपेक्षा धरली जावी). फुकटचा वाटा मिळवायला गेलं की पतन आणि दुःखच वाट्याला येतं, त्यामुळेच ते घडतं. माझ्या कानांनी निंदा किंवा स्तुती ऐकूच नये, मनाने त्याकडे आदरपूर्वक (उदासीन राहून) दुर्लक्ष करावं. तुकाराम म्हणतात, आशा आणि मोहाच्या जाळ्यात गुंतल्यामुळेच देव माणसाला असाध्य (दुर्मीळ) होऊन बसतो.