चित्त ग्वाही तेथें लौकिकाचें काई । स्वहित तें ठायीं आपणापें ॥१॥ ॥ध्रु.॥ मनासी विचार तो चि साच भाव । व्यापक हा देव अंतर्बाहीं ॥२॥ शुद्ध भावा न लगे सुचावा परिहार । उमटे साचार आणिके ठायीं ॥३॥ भोगित्यासी काज अंतरीचें गोड । बाहिरल्या चाड नाहीं रंगें ॥४॥ तुका ह्मणे भाव शुद्ध हें कारण । भाट नारायण होईल त्यांचा ॥५॥

जिथे स्वतःच्या मनाची साक्ष असते तिथे लोकलाजेचं काय काम? आपलं खरं हित आपल्यालाच कळतं. मनाला जो विचार खरा वाटतो तोच खरा भाव; हा देव आतबाहेर सर्वत्र व्यापून राहिला आहे. शुद्ध भावाला कुठलंही स्पष्टीकरण द्यावं लागत नाही, तो खरेपणाने आपोआप दुसऱ्या ठिकाणीही प्रकट होतो. जो खरा उपभोग घेतो त्याला आतलं गोडपण हवं असतं, बाहेरच्या रंगाची त्याला गरज नसते. तुकाराम म्हणतात, ज्यांचा भाव शुद्ध आहे, त्यांचा गुणगान गाणारा (भाट) खुद्द नारायणच होईल.