वासनेच्या मुखीं अदळूनि भीतें । निर्वाहापुरतें कारण तें ॥१॥ ॥ध्रु.॥ या नांवें अंतरा आला नारायण । चित्तसमाधान खुण त्याची ॥२॥ सर्वकाळ हा चि करणें विचार । विवेकीं सादर आत्मत्वाचें ॥३॥ तुका ह्मणे जों जों भजनासी वळे । अंग तों तों कळे सन्निधता ॥४॥

वासनेच्या तोंडात अडथळा आणून (तिला रोखून), फक्त जगण्यापुरतं कारण ठेवावं. या मार्गाने मनात नारायण प्रकट होतो, चित्ताचं समाधान हीच त्याची खूण आहे. सर्वकाळ हाच विचार करत राहावं, विवेकाने आत्मस्वरूपाकडे आदरपूर्वक पाहावं. तुकाराम म्हणतात, जसजसं मन भजनाकडे वळतं, तसतशी अंगी देवाची सन्निधता (जवळीक) जाणवू लागते.