चिंतनें अचिंत राहिलों निश्चळ । तें चि किती काळ वाढवावें ॥१॥ ॥ध्रु.॥ अबोल्याचा काळ आतां ऐसावरी । वचनाची उरी उरली नाहीं ॥२॥ करू आला तों तों केला लवलाहो । उरों च संदेहो दिला नाहीं ॥३॥ तुका ह्मणे मोह परते चि ना मागें । ह्मणउनि त्यागें त्याग जाला ॥४॥

चिंतन करकरून मी आता निश्चिंत, निश्चल राहिलो; हे असं किती काळ वाढवत राहायचं? आता इतक्यावर अबोल्याचा (न बोलण्याचा) काळ आला आहे, बोलण्यासारखं काही उरलेलंच नाही. जे करायचं होतं ते ताबडतोब करून टाकलं, संदेह उरू दिला नाही. तुकाराम म्हणतात, मोह काही मागे हटत नाही, म्हणून त्यागाचाही त्याग केला.