जैशासाटीं तैसें व्हावें । हें बरवें कळलेंसे ॥१॥ ॥ध्रु.॥ उदास तूं नारायणा । मी ही ह्मणा तुह्मी च ॥२॥ ठका महाठक जोडा । जो धडफुडा लागासी ॥३॥ एकांगी च भांडे तुका । नाहीं धोका जीवित्वें ॥४॥

ज्यासाठी जे व्हायचं तेच बरं असतं, हे आता कळून चुकलं आहे. नारायणा, तू माझ्याबद्दल उदासीन आहेस, आणि मीही तुझ्यासारखाच उदासीन आहे असं समजा. ठकाहून मोठा ठक गाठीशी असला तरच खरी गाठ पडते (टक्कर होते). तुकाराम एकांगी भांडतो (एकट्यानेच वाद घालतो), पण जिवाला काही धोका नाही.