वदे वाणी परि दुर्लभ अनुभव । चाळीचा चि वाहो बहुतेक ॥१॥ ॥ध्रु.॥ आह्मी ऐसें कैसें राहावें निश्चळ । पाठिलागा काळ जिंतितसे ॥२॥ वाढवितां पोट दंभाचे पसारे । येतील माघारे मुदला तोटे ॥३॥ तुका ह्मणे बरें जागवितां मना । तुमच्या नारायणा अभयें करें ॥४॥

वाणी बोलते खरी, पण त्याचा अनुभव मिळणं दुर्मीळ आहे; बहुतांशी हा नुसताच देखाव्याचा (चाळ्यांचा) प्रकार असतो. काळ आमचा पाठलाग करून आम्हांला जिंकत असताना आम्ही असे निश्चल कसे राहावे? पोट भरण्यासाठी दंभाचा पसारा वाढवला तर मुद्दलही (मूळ भांडवलही) परत गमवावं लागेल. तुकाराम म्हणतात, हे नारायणा, मन जागं ठेवून निर्भयपणे वागणं हेच बरं.