उगें चि हें मन राहातें निश्चळ । तरि कां तळमळ साट होती ॥१॥ ॥ध्रु.॥ काय तुमचीं नेणों कवतुक विंदानें । सर्वोत्तमपणें खेळतसां ॥२॥ नानाछंदें आह्यां नाचवावें जीवां । वाढवाव्या हांवा भलत्यापुढें ॥३॥ तुका ह्मणे तुह्मी आपुली प्रतिष्ठा । वाढवावया चेष्टा करीतसां ॥४॥

हे मन उगीचच शांत, निश्चल राहतं, मग ही तळमळ कशासाठी होते? तुमचे कौतुक आणि तुमचे खेळ (विंदान) आम्हांला कळतच नाहीत, तुम्ही सर्वश्रेष्ठपणे मजेत खेळत असता. नाना प्रकारच्या लहरींनी आमच्या जिवांना नाचवायचं, आणि वाट्टेल त्याच्यापुढे आमच्या आशा-आकांक्षा वाढवायच्या, हे तुमचं काम. तुकाराम म्हणतात, तुम्ही तुमची स्वतःची प्रतिष्ठा वाढवण्यासाठीच हे सगळे खेळ करत आहात.