तुह्मी साच नुपेक्षाल हा भरवसा । मज जाणतसां अधीरसें ॥१॥ ॥ध्रु.॥ कासया घातला लांबणी उद्धार । ठेवा करकर वारूनियां ॥२॥ सुटों नये ऐसें कळलें निरुतें । कां घ्यावें मागुतें आळवूनि ॥३॥ तुका ह्मणे तुह्मी सभाग्य जी देवा । माझा तुह्या केवा काय आला ॥४॥

तुम्ही खरोखर दुर्लक्ष करणार नाही, हा माझा भरवसा आहे; मी अधीर झालो आहे हे तुम्हांला ठाऊक आहे. मग उद्धार करायला एवढा उशीर का लावलात? ही खिटखिट (हेलपाटे) बंद करून टाका. एकदा जोडलेलं नातं तुटू नये हे नक्की कळून चुकलं आहे, मग पुन्हापुन्हा विनवणी करून काय घ्यायचं? तुकाराम म्हणतात, देवा, तुम्ही भाग्यवान (सामर्थ्यवान) आहात, माझा तुम्हांला काय उपयोग असणार?