जडलों अंगाअंगीं । मग ठेवीं प्रसंगीं । कांहीं उरीजोगी । लोकीं आहे पुरती ॥१॥ ॥ध्रु.॥ ठेवी निवारुनि आधीं । अवकाश तो चि बुद्धी । सांपडली संधी । मग बळ कोणासी ॥२॥ गळा बांधेन पायीं । हालों नेदीं ठायिचा ठायीं । निवाड तो तई । अवकळा केलिया ॥३॥ तुका ह्मणे ठावें । तुह्मी असा जी बरवे । बोभाटाची सवे । मुळींहुनी विठोबा ॥४॥

मी अंगाअंगाला जडलो (पूर्ण एकरूप झालो), मग योग्य प्रसंगी काहीतरी उरी राखून ठेवीन, जितकं जगाला पुरेसं आहे तितकं. आधी अडथळे दूर करून ठेवावेत, मगच बुद्धीला अवकाश (मोकळीक) मिळतो; एकदा संधी हाती आली की मग कुणाचं काय बळ चालणार? तुझ्या पायांशी गळा बांधून ठेवीन, जागचा जागी हलू देणार नाही; अवदसा (गैरवर्तन) झाली तरच खरा निवाडा होईल. तुकाराम म्हणतात, हे ठाऊक आहे, तुम्ही खरोखर चांगले आहात, विठोबा, मुळापासूनच बोभाटा (गाजावाजा) करण्याची माझी सवय आहे.