आह्मी शक्तिहीनें । कैसें कराल तें नेणें । लिंगाडाच्या गुणें । खोळंबला राहिलों ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ माझें मज देई देवा । असे ठेविला तो ठेवा । नाहीं करीत हेवा । कांहीं अधीक आगळा ॥२॥ नाहीं गळां पडलों झोंड। तुमचें तें चि माझें तोंड । चौघां चार खंड । लांबणी हे अनुचित ॥३॥ नाहीं येत बळा। आतां तुह्मासी गोपाळा। तुका ह्मणे गळा । उगवा पायां लागतों ॥४॥

मी शक्तिहीन आहे, तुम्ही काय कराल हे मला माहीत नाही. माझ्या हलक्या/लाचार स्वभावामुळे मी इथेच अडकून राहिलो आहे ॥१॥ ध्रु. ॥ देवा, माझें जें आहे तें मला दे, तो ठेवलेला ठेवा मला परत दे. मी हेवा करत नाही, काही जास्तीचें मागत नाही ॥२॥ मी कुत्र्यासारखा गळ्यात पडलो नाही (आगावूपणा केला नाही), तुमचा शब्द हाच माझा शब्द आहे. चार जणांत हिस्से पाडून अशी दिरंगाई करणें योग्य नाही ॥३॥ आतां माझ्यात ताकद उरली नाही, हे गोपाळा, आतां तुमच्याकडेच आलो आहे. तुका म्हणतो, माझी गळचेपी सोडवा, मी तुमच्या पायां पडतो ॥४॥