काय कृपेविण घालावें सांकडें । निश्चिती निवाडे कोण्या एका ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ आहों तैसीं पुढें असों दीनपणें । वेचूनि वचनें करुणेचीं ॥२॥ धरूं भय आतां काय वाहों चिंता । काय करूं आतां आप्तपण ॥३॥ तुका ह्मणे आह्मी भावहीन जीव । ह्मणउनी देव दुरी दुरी ॥४॥

कृपेशिवाय संकटात कां टाकावें? खात्रीने कोणीच निर्णय घेऊ शकत नाही ॥१॥ ध्रु.॥ मी जसा आहे तसाच दीनपणानें उभा आहे, करुणेचे शब्द बोलून थकलो आहे ॥२॥ आतां कशाची भीति बाळगू, कशाची काळजी करूं? आतां जवळीक असून काय उपयोग? ॥३॥ तुका म्हणतो, आम्ही श्रद्धाहीन जीव आहोत, म्हणूनच देव दूर दूर राहतो ॥४॥