नाहीं उल्लंघिलें कोणाचें वचन । मज कां नारायण दुरी जाला ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ अशंकितें मने करीं आळवण । नाहीं समाधान निश्चितीचे ॥२॥ दासांचा विसर हें तों अनुचित। असे सर्व नीत पायांपाशीं ॥३॥ तुका ह्मणे तुह्मां लाज येत नाहीं । आह्यां चिंताडोहीं बुडवितां ॥४॥

मी कोणाचाही शब्द मोडला नाही, तरी देव माझ्यापासून दूर कां गेला? ॥१॥ ध्रु.॥ मी निर्भय मनानें तुला हाक मारतो, पण खात्रीचें समाधान मिळत नाही ॥२॥ आपल्या सेवकाला विसरणें हें चुकीचें आहे, सर्व न्याय तुझ्याच पायांशी असतो ॥३॥ तुका म्हणतो, तुला लाज कशी वाटत नाही, आम्हांला काळजीच्या डोहात बुडवतोस? ॥४॥