मऊ मेणाहून आह्मी विष्णुदास । कठिण वज्रास भेदूं ऐसे ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ मेळे जित असों निजोनियां जागे । जो जो जें जें मागे तें तें देऊं ॥२॥ भले तरि देऊं गांडीची लंगोटी । नाठाळा चि गांठी देऊं माथां ॥३॥ मायबापाहूनि बहु मायावंत । करूं घातपात शत्रूहूनि ॥४॥ अमृत तें काय गोड आह्मांपुढें । विष तें बापुडें कडू किती ॥५॥ तुका ह्मणे आह्मी अवघे चि गोड । ज्याचें पुरे कोड त्याचेपरि ॥६॥

आम्ही विष्णुदास मेणापेक्षाही मऊ आहोत, आणि कठीण वज्रालाही भेदूं असे (गरज पडल्यास कठोरही होऊ) ॥१॥ ध्रु.॥ आम्ही मेलेले असूनही जिवंत आहोत, झोपलेले असूनही जागे आहोत; जो जें मागेल तें त्याला देऊं ॥२॥ चांगल्या माणसासाठी स्वतःच्या अंगावरचें वस्त्रही देऊं, पण हट्टी/दुष्ट माणसाला मात्र कठोर शासन करूं ॥३॥ आईवडिलांपेक्षाही अधिक माया करणारे आम्ही आहोत, आणि शत्रूपेक्षाही अधिक कठोरपणे [दुष्टांचा] विनाश करूं ॥४॥ अमृतसुद्धा आमच्यापुढें फार गोड नाही, मग विष तरी किती कडू असणार? (आम्हाला दोन्ही सारखेंच) ॥५॥ तुका म्हणतो, आम्ही सर्वांनाच गोड वाटतो - ज्याला जसें हवें तसें आम्ही त्याला भासतो ॥६॥