विटाळ तो परद्रव्य परनारी । येथुनि जो दुरी तो सोंवळा ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ गर्दे पद्ये कांहीं न धरावी उपाधी । स्वाधीन चि बुद्धि करुनी ठेवा ॥२॥ विचाराचे कांहीं करावें स्वहित । पापपुण्यांचें भांडवल ॥३॥ तुका ह्मणे न लगे जावें वनांतरा । विश्व विश्वंभरा सारिखेंचि ॥४॥

दुसऱ्याचें धन आणि दुसऱ्याची बायको हीच खरी अपवित्रता आहे; जो यापासून दूर राहतो तोच खरा शुद्ध/सात्विक ॥१॥ ध्रु.॥ [ही ओळ मूळ प्रतीतही अस्पष्ट आहे] कसलाही खोटा अहंकार/भ्रम बाळगू नये, बुद्धि पूर्णपणें स्वतःच्या ताब्यात ठेवावी ॥२॥ नीट विचार करून स्वतःचें खरें हित साधावें, पापपुण्य हें एक भांडवल समजून वापरावें ॥३॥ तुका म्हणतो, जंगलात जाण्याची गरज नाही; या विश्वाला सांभाळणाऱ्या देवाला (विश्वंभराला) सगळें विश्व सारखेंच आहे ॥४॥