जळो प्रेमा तैसा रंग । जाय उडोनि पतंग ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ सासूसाटीं रडे सून । भाव अंतरींचा भिन्न ॥२॥ मैंद मुखींचा कोंवळा । भाव अंतरीं निराळा ॥३॥ जैसी वृंदावनकांती । उत्तम धरूं नये हातीं ॥४॥ बक ध्यान धरी । सोंग करूनि मासे मारी ॥५॥ तुका ह्मणे सर्प डोले । तैसा कथेमाजी खुले ॥६॥

असलें खोटें प्रेम आणि त्याचा रंग जळून जावो, तें पतंगासारखें उडून जातें ॥१॥ ध्रु.॥ सून सासूसमोर रडते, पण तिच्या मनातला भाव वेगळाच असतो ॥२॥ लबाड माणसाचा चेहरा वरून मऊ दिसतो, पण आतला भाव वेगळाच असतो ॥३॥ [एक उपमा इथें अस्पष्ट आहे] अशी एखादी मोहक गोष्ट उगीच सहज खरी मानून हातात धरूं नये ॥४॥ बगळा ध्यान लावल्यासारखा उभा राहतो, पण तें सोंग फक्त मासे पकडण्यासाठीच असतें ॥५॥ तुका म्हणतो, साप डोलतो खरा, पण तो गारुड्याच्या खेळात दाखवण्यापुरताच असा वागतो, मनापासून नव्हे ॥६॥