वेज्ञा नाहीं बोल अवगुण दूषीले । ऐशा बोला भले झणें क्षोभ ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ कोण नेणे अन्न जीवाचे जीवन । विषमेळवण विष होय ॥२॥ सोनें शुद्ध नेणे कोण हा विचार । डांकें हीनवर केलें त्यासी ॥३॥ याती शुद्ध परि अधम लक्षण । वांयां गेलें तेणें सोंगे ही तें ॥४॥ तुका ह्मणे शूर तो चि पावे मान । आणीक मंडण भार वाही ॥५॥

चांगल्या माणसांनी आपले दोष कोणी सांगितले तर [अशा प्रामाणिक बोलण्याचा] राग मानू नये ॥१॥ ध्रु.॥ अन्न हेंच जीवाचें जीवन हें कोणाला माहीत नाही? पण विष मिसळलें की तेंच अन्न विष बनतें ॥२॥ शुद्ध सोनें कोणतें हा विचार कोणाला कळत नाही? भेसळीनें तेंच सोनें हलक्या दर्जाचें होतें ॥३॥ जात शुद्ध असली तरी वागणूक हलकी असेल, तर सगळें फुकट जातें, तें एक सोंगच ठरतें ॥४॥ तुका म्हणतो, खरा शूर तोच मान मिळवतो, बाकीचे नुसतें अलंकारांचें ओझें वागवतात ॥५॥