फजितखोरा मना किती तुज सांगों। नको कोणा लागों मागें मागें ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ स्नेहवादें दुःख जडलेंसे अंगीं । निष्ठुर हें जगीं प्रेमसुख ॥२॥ निंदास्तुति कोणी करो दयामाया। न धरीं चाड या सुखदुःखें ॥३॥ योगिराज कां रे न राहाती बैसोनी । एकिये आसनीं या चि गुणें ॥४॥ तुका ह्मणे मना पाहें विचारून । होई रे कठिण वज्राऐसें ॥५॥

अरे फजिती करणाऱ्या मना, तुला किती वेळा सांगू - कुणामागे उगीच धावत सुटू नकोस ॥१॥ ध्रु.॥ प्रेमाच्या नादानें दुःख अंगात रुतून बसतें, हें जगातलें तथाकथित प्रेम-सुख खरें तर निष्ठुर आहे ॥२॥ कोणी निंदा करो वा स्तुति, दया दाखवो वा माया - या सुखदुःखाची अपेक्षा मनांत धरूं नकोस ॥३॥ मोठे योगी एकाच आसनावर स्थिर कां बसू शकतात? हीच तर त्यांची खरी योग्यता आहे ॥४॥ तुका म्हणतो, मना, नीट विचार करून बघ, आणि वज्रासारखा कठोर/खंबीर हो ॥५॥