जळो माझी ऐसी बुद्धी । मज घाली तुजमधीं । आवडे हे विधि । निषेधीं चि चांगली ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ तूं स्वामी मी सेवक । उंच पद निच एक । ऐसें करावें कौतुक । नको करूं खंडणा ॥२॥ जळचर खाती जळा । वृक्ष आपुलिया फळा । भोक्ता निराळा । तेणें गोडी निवडिली ॥३॥ हिरा शोभला कोंदणें । अळंकारीं मिरवे सोनें । एक असतां तेणें । काय दुजें जाणावें ॥४॥ उष्णें छाये सुख वाटे। बाळें माते पान्हा फुटे । एका एक भेटे । कोण सुख ते काळीं ॥५॥ तुका ह्मणे हित । हें चि मानी माझें चित्त । नव्हे आतां मुक्त । ऐसा जाला भरवसा ॥६॥

माझी अशी बुद्धी जळून जावो, जी मला तुझ्यापासून वेगळें करते; जें आवडतें तें विधिनिषेधाच्या मर्यादेतच चांगलें असतें ॥१॥ ध्रु.॥ तूं स्वामी, मी सेवक; एक उंच पद, एक खालचें - हा भेदभाव एक सुंदर खेळ म्हणून राहूं दे, तो मोडू नकोस ॥२॥ जलचर पाण्यावर जगतात, झाड आपल्याच फळावर पोसलें जातें; पण चाखणारा वेगळाच असतो, त्यामुळेंच गोडी कळते ॥३॥ हिरा कोंदणामुळें शोभतो, सोनें दागिन्यांमुळें मिरवतें; दोन्ही एकच झाले तर वेगळेपणाचा आनंद काय कळणार? ॥४॥ उन्हात सावलीचें सुख वाटतें, आईचा पान्हा मुलासाठी फुटतो; दोघे एकरूप होऊन गेले तर त्या वेळी वेगळें सुखच काय राहील? ॥५॥ तुका म्हणतो, हेंच माझें खरें हित आहे असें माझें मन मानतें; मला आतां मुक्ती (देवात विलीन होणें) नकोच, अशी खात्री झाली आहे ॥६॥