मनीं वसे त्यांचें आवडे उत्तर । वाटे समाचार घ्यावा ऐसें ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ जातीचें तें झुरे येर येरासाटीं । वियोगें ही तुटी नेघे कधीं ॥२॥ भेटीची अपेक्षा वारता आदर । पुसे नव्हे धीर मागुताळें ॥३॥ तुका ह्मणे माझ्या जीवाचे जीवन । सोइरे हरिजन प्राणसखे ॥४॥

त्यांचे आवडते शब्द मनात रुतून बसतात, त्यांची खबरबात घ्यावी असें वाटत राहतें ॥१॥ ध्रु.॥ आपल्याच जातीचे/स्वभावाचे लोक एकमेकांसाठी झुरतात, ताटातूट झाली तरी हें नातें कधी तुटत नाही ॥२॥ भेटीची ओढ अधिकच वाढत जाते [हा भाग मूळ प्रतीतही थोडा अस्पष्ट आहे], धीर धरवत नाही, पुन्हा पुन्हा विचारावेंसें वाटतें ॥३॥ तुका म्हणतो, माझ्या जिवाचें जीवन म्हणजे हरीचे भक्त - तेच माझे खरे सोयरे आणि जिवलग सखे ॥४॥