कोठें देवा आलें अंगा थोरपण । बरें होतें दीन होतों तरीं ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ साधन ते सेवा संतांची उत्तम । आवडीने नाम गाईन तें ॥२॥ न पुसतें कोणी कोठें ही असतां । समाधान चित्ताचिया सुखें ॥३॥ तुका ह्मणे जन अव्हेरितें मज । तरी केशीराज सांभाळिता ॥४॥

देवा, माझ्यावर हा मोठेपणा कुठून आला? मी लहान/दीनच राहिलो असतो तर बरें झालें असतें ॥१॥ ध्रु.॥ संतांची सेवा हेंच सर्वोत्तम साधन आहे, मी आवडीनें तुझें नाम गाईन ॥२॥ मी कुठेंही असलो तरी माझी कोणी चौकशी करत नाही, तरीही मनाच्या आनंदातच समाधान आहे ॥३॥ तुका म्हणतो, लोक माझा धिक्कार करोत, पण केशीराज मात्र माझी काळजी घेतोच ॥४॥