चतुर मी जालों आपुल्या भोंवता । भावेंविण रिता फुंज अंगीं ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ आतां पुढें वांयां जावें हें तें काई । कामक्रोधें ठायीं वास केला ॥२॥ गुणदोष आले जगाचे अंतरा । भूताच्या मत्सरावरी बुद्धि ॥३॥ तुका ह्मणे करूं उपदेश लोकां । नाहीं जालों एका परता दोषा ॥४॥

मी फक्त स्वतःपुरता चतुर झालो, मनात खरा भाव नसून केवळ रिकामा गर्व भरला आहे ॥१॥ ध्रु.॥ आतां पुढें वायां जाण्यासारखें काय उरलें? काम आणि क्रोधानें माझ्या मनात कायमचें घर केलें आहे ॥२॥ जगाचे गुण-दोष पाहण्याची सवय लागली, इतर जिवांचा मत्सर करण्यातच बुद्धी गुंतली ॥३॥ तुका म्हणतो, मी लोकांना उपदेश करतो, पण स्वतः एकाही दोषातून मुक्त झालेलो नाही ॥४॥