कळों येतें तरि कां नव्हे । पडती गोवे भ्रमाचे ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ जाणतां चि होतो घात। परिसा मत देवा हें ॥२॥ आवसासाटीं फांसा मानें । पाडी धनइच्छा ते ॥३॥ तुका ह्मणे होणार खोटें । कर्म मोटें बळिवंत ॥४॥

कळतें तरी कां थांबत नाही? भ्रमाच्या पाशांत माणूस अडकतच राहतो ॥१॥ ध्रु.॥ कळत असूनही घात होतो, देवा, हा विचार जरा ऐक ॥२॥ हावेपायी माणूस स्वतःच्याच गळ्यात फास अडकवतो, धनाची हाव त्याचा नाश घडवते ॥३॥ तुका म्हणतो, जें व्हायचें तें खोटेंच होणार, कारण पूर्वीचें कर्म फार बलवान असतें ॥४॥