आह्मीं गावें तुह्मीं कोणीं कांहीं न ह्मणावें । ऐसें तंव आह्मां सांगितलें नाहीं देवें ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ ह्मणा रामराम टाळी वाजवा हातें । नाचा डोला प्रेमें आपुलिया स्वहितें ॥२॥ सहज घडे तया आळस करणें तें काई । अग्नीचे भातुकें हात पाळितां कां पायीं ॥३॥ येथें नाहीं लाज भक्तिभाव लौकिक । हांसे तया घडे ब्रह्महत्यापातक ॥४॥ जया जेसा भाव निरोपण करावा । येथें नाहीं चाड ताळविताळ या देवा ॥५॥ सदैव ज्यां कथा काळ घडे श्रवण । तुका ह्मणे येर जन्मा आले पाषाण ॥६॥

आम्ही गाणार, तुम्ही कोणीही त्याविषयी काही बोलू नका; देवानें आम्हाला असें गाऊ नका असें कधी सांगितलेलें नाही ॥१॥ ध्रु.॥ राम राम म्हणा, हातानें टाळी वाजवा, स्वतःच्या भल्यासाठी प्रेमानें मनसोक्त नाचा ॥२॥ ज्याला हें सहज जमतें, त्याला आळस कसला? आगीतून वाचण्यासाठी हात-पाय राखून ठेवतो का कोणी? ॥३॥ इथें उघडपणे भक्ती दाखवण्यात लाज बाळगण्याचें कारण नाही; जो त्याला हसेल, त्याला ब्रह्महत्येचें पातक लागेल ॥४॥ ज्याचा जसा भाव असेल तसें त्यानें व्यक्त करावें, इथें देवा, सूर-तालाची अचूकता महत्त्वाची नाही ॥५॥ ज्यांना नेहमी कथा ऐकायला वेळ मिळतो ते भाग्यवान; तुका म्हणतो, बाकीचे नुसते दगडासारखे जन्माला आलेले आहेत ॥६॥