विष्णुमय सर्व वैष्णवांसी ठावें । येरांनीं वाहावे भार मायां ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ साधने संकटें सर्वालागीं सीण । व्हावा लागे क्षणी अहंमान ॥२॥ भाव हा कठीण वज्र हें भेदवे । परि न छेदवे मायाजाळ ॥३॥ तुका ह्मणे वर्म भजने चि सांपडे । येरांसी तों पडे ओस दिशा ॥४॥

संपूर्ण विश्व विष्णुमय आहे हें वैष्णवांना माहीत असतें; बाकीच्यांनाच मायेचें ओझें वहावें लागतें ॥१॥ ध्रु.॥ साधना आणि संकटांमुळें सगळ्यांना शीण येतो, आणि क्षणार्धात अहंकारही निर्माण होऊ शकतो ॥२॥ श्रद्धा ही वज्रासारखी कठीण असते, ती भेदूं शकते, पण तरीही मायेचें जाळें तिनेंही कापलें जात नाही ॥३॥ तुका म्हणतो, खरें रहस्य भजनानेंच सापडतें; बाकीच्यांच्या वाट्याला मात्र रिकामी/भरकटलेली दिशाच येते ॥४॥