साच मज काय कळों नये देवा । काय तुझी सेवा काय नव्हे ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ करावें तें बरें जेणें समाधान । सेवावें हें वन न बोलावें ॥२॥ शुद्ध माझा भाव होइल तुझे पायीं । तरि च हें देई निवडूनि ॥३॥ उचित अनुचित कळों आली गोष्टी । तुझे कृपादृष्टी पांडुरंगा ॥४॥ तुका ह्मणे मज पायांसवें चाड । सांगसी तें गोड आहे मज ॥५॥

देवा, मला खरोखर काय कळावें? खरी सेवा कोणती आणि कोणती नाही? ॥१॥ ध्रु.॥ जें केल्यानें खरें समाधान मिळेल तेंच करावें, तें प्रत्यक्ष आचरणात आणावें, फक्त बोलून उपयोग नाही ॥२॥ माझा भाव तुझ्या पायाशी शुद्ध होईल तरच हें मला निवडून दे ॥३॥ योग्य काय आणि अयोग्य काय, हें तुझ्या कृपादृष्टीनेंच मला कळून आलें, पांडुरंगा ॥४॥ तुका म्हणतो, मला फक्त तुझ्या पायांचीच ओढ आहे, तूं जें सांगशील तें मला गोड वाटेल ॥५॥