नाहीं कंटाळलों परि वाटे भय । करावें तें काय न कळतां ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ जन वन आह्मां समान चि जालें । कामक्रोध गेले पावटणी ॥२॥ षडऊर्मी शत्रु जितिले अनंता । नामाचिया सत्ताबळे तुझ्या ॥३॥ मुख्य धर्म आह्मां सेवकांचा ऐसा । स्वामी करी शिरसा पाळावें तें ॥४॥ ह्मणऊनि तुका अवलोकुनी पाय । वचनाची पाहे वास एका ॥५॥

मी थकलेलो नाही, पण भीती वाटते - काय करावें हें कळत नाही म्हणून ॥१॥ ध्रु.॥ जनसमुदाय आणि रान आतां मला सारखेंच वाटूं लागलें आहे, काम-क्रोध पायाखाली गेले (नष्ट झाले) ॥२॥ हे अनंता, तुझ्या नामाच्या बळावर सहा अंतःशत्रूंवर विजय मिळवला ॥३॥ आम्हा सेवकांचा मुख्य धर्म हाच - स्वामी जें सांगेल तें मस्तक नमवून पाळावें ॥४॥ म्हणून तुका तुझ्या पायांकडे पाहत, फक्त तुझ्या एका शब्दाची वाट पाहतो आहे ॥५॥