वांयांविण वाढविला हा लौकिक । आणिला लटिक वाद दोघां ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ नाहीं ऐसा जाला देव माझ्या मर्ते । भुकेलें जेवितें काय जाणे ॥२॥ शब्दज्ञानें गौरविली हे वैखरी । साच तें अंतरीं बिंबे चि ना ॥३॥ जालों परदेशी गेले दोन्ही ठाय । संसार ना पाय तुझे देवा ॥४॥ तुका ह्मणे मागे कळीं येतें ऐसें । न घेतों हें पिसे लावूनियां ॥५॥

उगीचच ही प्रतिष्ठा वाढवली, आणि दोघांमध्ये खोटा वाद निर्माण केला ॥१॥ ध्रु.॥ माझ्या मते देव इतका दुरावलेला नाही; भुकेला माणूस जेवत असताना दुसरें काय जाणतो? ॥२॥ माझी वाणी शब्दज्ञानानें गौरवली गेली खरी, पण खरें तत्त्व मात्र मनात उमटतच नाही ॥३॥ मी दोन्हीकडे परका झालो - ना खरा संसारी राहिलो, ना देवा तुझ्या पायाशी पोहोचलो ॥४॥ तुका म्हणतो, हें उशिरा कां होईना कळून येईल; पण आतां हें वेड मी उगीच अंगीकारत नाही ॥५॥