न कळे तत्त्वज्ञान मूढ माझी मती । परि ध्यातों चित्तीं चरणकमळ ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ आगमाचे भेद मी तों काय जाणें । काळ तो चिंतनें सारीतसें ॥२॥ कांहीं नेणें परि ह्मणवितों दास । होइल त्याचा त्यास अभिमान ॥३॥ संसाराची सोय सांडिला मारग । दुराविलें जग एका घरें ॥४॥ मागिल्या लागाचें केलेंसे खंडण । एकाएकीं मन राखियेलें ॥५॥ तुका ह्मणे अगा रखुमादेवीवरा । भक्तकरुणाकरा सांभाळावें ॥६॥

मला तत्त्वज्ञान कळत नाही, माझी बुद्धी मंद आहे; पण मी मनात तुझ्या चरणकमलांचें ध्यान करतो ॥१॥ ध्रु.॥ शास्त्रांचे सूक्ष्म भेद मला काय कळणार? मी फक्त चिंतनातच वेळ घालवतो ॥२॥ मला काही कळत नाही, तरी मी स्वतःला तुझा दास म्हणवतो; याचा अभिमान आतां तूंच सांभाळ ॥३॥ संसाराची सोय आणि नेहमीचा मार्ग मी सोडून दिला, एका ध्येयासाठी (तुझ्यासाठी) जगापासून दूर झालो ॥४॥ पूर्वीच्या आसक्तींचा संबंध मी तोडून टाकला, मन एकाच ठिकाणी स्थिर ठेवलें ॥५॥ तुका म्हणतो, हे रखुमादेवीवरा, भक्तांवर करुणा करणाऱ्या देवा, माझी काळजी घे ॥६॥