मागें शरणागत तारिले बहुत । ह्मणती दीनानाथ तुज देवा ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ पाहिले अपराध नाहीं याती कुळ । तारिला अजामेळ गणिका मिळे ॥२॥ अढळपदीं बाळ बैसविला धुरु । क्षीराचा सागरु उपमन्या ॥३॥ गजेंद्र नाडिला जळचरें । भवसिंधुपार उतरिला ॥४॥ प्रल्हाद अग्नींत राखिला जळांत । विषाचे अमृत तुझ्या नामें ॥५॥ पांडवां संकट पडतां जडभारी । त्यांचा तूं कैवारी नारायणा ॥६॥ तुका ह्मणे तूं या अनाथाचा नाथ । ऐकोनियां मात हरण आलों ॥७॥

पूर्वी शरण आलेल्या अनेकांना तूं तारलेंस, म्हणूनच देवा तुला दीनानाथ म्हणतात ॥१॥ ध्रु.॥ तूं कुणाचे दोष, जात किंवा कुळ पाहिलें नाहीस; अजामेळाला तारलेंस, आणि एका गणिकेलाही मुक्ती दिलीस ॥२॥ ध्रुव बाळकाला अढळ स्थान दिलेंस, उपमन्यूसाठी दुधाचा सागर निर्माण केलास ॥३॥ गजेंद्राला मगरीनें छळलें, तेव्हां तूंच त्याला भवसागरातून पार नेलेंस ॥४॥ प्रल्हादाला अग्नीत आणि पाण्यात तूं वाचवलेंस, तुझ्या नामानें विषाचेंही अमृत झालें ॥५॥ पांडवांवर मोठें भयंकर संकट आलें तेव्हां तूंच त्यांचा पाठीराखा झालास, हे नारायणा ॥६॥ तुका म्हणतो, तूं या अनाथाचा नाथ आहेस; तुझ्या या कथा ऐकून मी तुझ्या आश्रयाला आलो आहे ॥७॥