न काङ्क्षे विजयं कृष्ण न च राज्यं सुखानि च । किं नो राज्येन गोविन्द किं भोगैर्जीवितेन वा ॥ 32॥ येषामर्थे काङ्क्षितं नो राज्यं भोगा: सुखानि च । त इमेऽवस्थिता युद्धे प्राणांस्त्यक्त्वा धनानि च ॥ 33॥

I have no desire for victory, Krishna, nor for kingdom, nor for pleasures. Of what use to us is a kingdom, O Govinda, or enjoyment, or even life itself, when those for whose sake we would want kingdom, enjoyments, and pleasures stand arrayed here in battle, having renounced their very lives and riches?

न काङ्क्षे विजयं कृष्ण न च राज्यं सुखानि च । किं नो राज्येन गोविन्द किं भोगैर्जीवितेन वा ॥ 32॥ येषामर्थे काङ्क्षितं नो राज्यं भोगा: सुखानि च । त इमेऽवस्थिता युद्धे प्राणांस्त्यक्त्वा धनानि च ॥ 33॥

हे कृष्ण, मुझे न विजय की कामना है, न राज्य की, न सुखों की। हे गोविन्द, हमें राज्य से क्या लाभ, भोगों से या जीवन से भी क्या लाभ, जब वे लोग ही, जिनके लिए हम राज्य, भोग और सुख चाहते हैं, अपने प्राण और धन का त्याग करके इस युद्ध में खड़े हैं।

न काङ्क्षे विजयं कृष्ण न च राज्यं सुखानि च । किं नो राज्येन गोविन्द किं भोगैर्जीवितेन वा ॥ 32॥ येषामर्थे काङ्क्षितं नो राज्यं भोगा: सुखानि च । त इमेऽवस्थिता युद्धे प्राणांस्त्यक्त्वा धनानि च ॥ 33॥

हे कृष्णा, मला विजयाची इच्छा नाही, राज्याची नाही, सुखांचीही नाही. हे गोविंदा, ज्यांच्यासाठी आपण राज्य, भोग आणि सुख इच्छितो, तेच लोक आपले प्राण आणि धन त्यागून या युद्धात उभे आहेत, मग आपल्याला राज्याचा, भोगांचा किंवा जगण्याचाही काय उपयोग?