वेपथुश्च शरीरे मे रोमहर्षश्च जायते ॥ 29॥ गाण्डीवं स्रंसते हस्तात्त्वक्चै व परिदह्यते । न च शक्नोम्यवस्थातुं भ्रमतीव च मे मन: ॥ 30॥ निमित्तानि च पश्यामि विपरीतानि केशव । न च श्रेयोऽनुपश्यामि हत्वा स्वजनमाहवे ॥ 31॥

My whole body trembles, my hair stands on end, the bow Gandiva slips from my hand, and my skin burns. I cannot even stand steady; my mind seems to reel. I see only adverse omens, O Keshava, and I can foresee no good coming from slaying my own kinsmen in this battle.

वेपथुश्च शरीरे मे रोमहर्षश्च जायते ॥ 29॥ गाण्डीवं स्रंसते हस्तात्त्वक्चै व परिदह्यते । न च शक्नोम्यवस्थातुं भ्रमतीव च मे मन: ॥ 30॥ निमित्तानि च पश्यामि विपरीतानि केशव । न च श्रेयोऽनुपश्यामि हत्वा स्वजनमाहवे ॥ 31॥

मेरा शरीर काँप रहा है, मेरे रोंगटे खड़े हो रहे हैं, गाण्डीव धनुष मेरे हाथ से गिर रहा है और त्वचा जल रही है। मैं खड़ा भी नहीं रह पा रहा और मेरा मन मानो घूम रहा है। हे केशव, मुझे अपशकुन ही दिखाई दे रहे हैं और युद्ध में स्वजनों को मारकर मुझे कोई कल्याण होता नहीं दिखता।

वेपथुश्च शरीरे मे रोमहर्षश्च जायते ॥ 29॥ गाण्डीवं स्रंसते हस्तात्त्वक्चै व परिदह्यते । न च शक्नोम्यवस्थातुं भ्रमतीव च मे मन: ॥ 30॥ निमित्तानि च पश्यामि विपरीतानि केशव । न च श्रेयोऽनुपश्यामि हत्वा स्वजनमाहवे ॥ 31॥

माझे शरीर थरथरत आहे, अंगावर रोमांच उभे राहत आहेत, गांडीव धनुष्य हातातून गळून पडत आहे आणि त्वचा जळत आहे. मला उभेही राहवत नाही आणि माझे मन जणू भिरभिरत आहे. हे केशवा, मला केवळ अपशकुन दिसत आहेत आणि युद्धात स्वजनांना मारून काहीही कल्याण होईल असे मला दिसत नाही.