तदेनत्सृष्टं पराङ्त्यजिघांसत्तद्वाचाऽजिघृक्षत् तन्नाशक्नोद्वाचा ग्रहीतुम् । स यद्धैनद्वाचाऽग्रहैष्यदभिव्याहृत्य हैवान्नमत्रप्स्यत् ॥ ३ ॥

That food, once created, tried to flee away. He sought to seize it with speech, but was unable to grasp it by speech alone. Had he been able to seize it merely by speech, one would be satisfied by food simply by uttering its name.

तदेनत्सृष्टं पराङ्त्यजिघांसत्तद्वाचाऽजिघृक्षत् तन्नाशक्नोद्वाचा ग्रहीतुम् । स यद्धैनद्वाचाऽग्रहैष्यदभिव्याहृत्य हैवान्नमत्रप्स्यत् ॥ ३ ॥

वह अन्न, उत्पन्न होते ही, दूर भागने लगा। उसने वाणी के द्वारा उसे पकड़ना चाहा, किन्तु केवल वाणी से वह उसे पकड़ न सका। यदि वह केवल वाणी से उसे पकड़ लेता, तो मनुष्य केवल अन्न का नाम बोलकर ही तृप्त हो जाता।

तदेनत्सृष्टं पराङ्त्यजिघांसत्तद्वाचाऽजिघृक्षत् तन्नाशक्नोद्वाचा ग्रहीतुम् । स यद्धैनद्वाचाऽग्रहैष्यदभिव्याहृत्य हैवान्नमत्रप्स्यत् ॥ ३ ॥

ते अन्न, उत्पन्न होताच, दूर पळू लागले. त्याने वाणीच्या साहाय्याने ते पकडण्याचा प्रयत्न केला, परंतु केवळ वाणीने तो ते पकडू शकला नाही. जर त्याने केवळ वाणीने ते पकडले असते, तर मनुष्य केवळ अन्नाचे नाव उच्चारूनच तृप्त झाला असता.