॥ इति प्रथमोऽध्यायः ॥ ॥ द्वितीयोऽध्यायः ॥ समस्तस्य खलु साम्न उपासनं साधु यत्खलु साधु तत्सामेत्याचक्षते यदसाधु तदसामेति ॥ १ ॥ तदुताप्याहुः साम्नैनमुपागादिति साधुनैनमुपागादित्येव तदाहुरसाम्नैनमुपागादित्यसाधुनैनमुपगादित्येव तदाहुः ॥ २ ॥ अथोताप्याहुः साम नो बतेति यत्साधु भवति साधु बतेत्येव तदाहुरसाम नो बतेति यदसाधु भवत्यसाधु बतेत्येव तदाहुः ॥ ३ ॥ स य एतदेवं विद्वानसाधु सामेत्युपास्तेऽभ्याशो ह यदेनं साधवो धर्मा आ च गच्छेयुरुप च नमेयुः ॥ ४ ॥

One should meditate on the chant as a whole, as goodness itself. Whatever is good, they call 'sama'; whatever is not good, they call 'asama'. So too people say, 'He approached him with sama' - meaning, he approached him with goodness; and 'he approached him without sama' - meaning, he approached him without goodness. And again people say, when something turns out well, 'It is indeed sama for us,' meaning, 'It is indeed good'; and when it turns out badly, 'It is not sama for us,' meaning, 'It is not good.' One who knows this and meditates on the chant as goodness itself finds that all good and virtuous ways draw near to him and bow before him.

॥ इति प्रथमोऽध्यायः ॥ ॥ द्वितीयोऽध्यायः ॥ समस्तस्य खलु साम्न उपासनं साधु यत्खलु साधु तत्सामेत्याचक्षते यदसाधु तदसामेति ॥ १ ॥ तदुताप्याहुः साम्नैनमुपागादिति साधुनैनमुपागादित्येव तदाहुरसाम्नैनमुपागादित्यसाधुनैनमुपगादित्येव तदाहुः ॥ २ ॥ अथोताप्याहुः साम नो बतेति यत्साधु भवति साधु बतेत्येव तदाहुरसाम नो बतेति यदसाधु भवत्यसाधु बतेत्येव तदाहुः ॥ ३ ॥ स य एतदेवं विद्वानसाधु सामेत्युपास्तेऽभ्याशो ह यदेनं साधवो धर्मा आ च गच्छेयुरुप च नमेयुः ॥ ४ ॥

सम्पूर्ण साम की उपासना यह मानकर करनी चाहिए कि वह साक्षात् 'सुष्ठु' (भलाई) ही है। जो कुछ अच्छा है, उसे 'साम' कहते हैं; जो अच्छा नहीं है, उसे 'असाम' कहते हैं। इसी प्रकार लोग कहते हैं, 'वह उसके पास साम के साथ आया' - अर्थात् भलाई के साथ आया; और 'वह उसके पास असाम के साथ आया' - अर्थात् भलाई के बिना आया। और जब कुछ अच्छा हो जाता है, तो लोग कहते हैं, 'यह हमारे लिए साम ही है,' अर्थात् 'यह अच्छा ही है'; और जब बुरा हो जाता है, तो कहते हैं, 'यह हमारे लिए साम नहीं है,' अर्थात् 'यह अच्छा नहीं है।' जो यह जानकर साम की उपासना साक्षात् भलाई के रूप में करता है, उसके पास सभी सदाचार स्वयं आ जाते हैं और झुक जाते हैं।

॥ इति प्रथमोऽध्यायः ॥ ॥ द्वितीयोऽध्यायः ॥ समस्तस्य खलु साम्न उपासनं साधु यत्खलु साधु तत्सामेत्याचक्षते यदसाधु तदसामेति ॥ १ ॥ तदुताप्याहुः साम्नैनमुपागादिति साधुनैनमुपागादित्येव तदाहुरसाम्नैनमुपागादित्यसाधुनैनमुपगादित्येव तदाहुः ॥ २ ॥ अथोताप्याहुः साम नो बतेति यत्साधु भवति साधु बतेत्येव तदाहुरसाम नो बतेति यदसाधु भवत्यसाधु बतेत्येव तदाहुः ॥ ३ ॥ स य एतदेवं विद्वानसाधु सामेत्युपास्तेऽभ्याशो ह यदेनं साधवो धर्मा आ च गच्छेयुरुप च नमेयुः ॥ ४ ॥

संपूर्ण सामाची उपासना अशी करावी की तो साक्षात 'चांगुलपणा'च आहे. जे काही चांगले असते, त्याला 'साम' म्हणतात; जे चांगले नसते, त्याला 'असाम' म्हणतात. त्याचप्रमाणे लोक म्हणतात, 'तो त्याच्याकडे सामासह आला' - म्हणजे चांगुलपणासह आला; आणि 'तो त्याच्याकडे असामासह आला' - म्हणजे चांगुलपणाशिवाय आला. आणि जेव्हा काही चांगले घडते, तेव्हा लोक म्हणतात, 'हे आमच्यासाठी साम आहे,' म्हणजे 'हे चांगलेच आहे'; आणि जेव्हा वाईट घडते, तेव्हा म्हणतात, 'हे आमच्यासाठी साम नाही,' म्हणजे 'हे चांगले नाही.' जो हे जाणून सामाची उपासना साक्षात चांगुलपणा म्हणून करतो, त्याच्याकडे सर्व सद्गुण स्वतःहून येतात आणि झुकतात.