प्रमुख उपनिषदे · माण्डूक्योपनिषद्
ॐ चे तीन ध्वनी
सोऽयमात्माध्यक्षरमोङ्कारोऽधिमात्रं पादा मात्रा मात्राश्च पादा अकार उकारो मकार इति ॥ ८ ॥
इथे शिकवणीचे दोन धागे एकत्र येतात. आता आत्म्याची सांगड ॐ या अक्षराशी घातली जाते, एकेका ध्वनीशी. आत्म्याचे पाद म्हणजेच ॐ चे ध्वनी, आणि ध्वनी म्हणजेच पाद: अ, उ आणि म. संस्कृतमध्ये “ओ” हा स्वर अ आणि उ एकत्र मिसळून बनतो. म्हणून सावकाश म्हटला तर ॐ हा तीन ध्वनींचा एक शब्द आहे: आधी अ, मग उ, मग म. प्रत्येक ध्वनी एकेका अवस्थेचे प्रतीक आहे: अ जागेपणाचे, उ स्वप्नाचे, म गाढ झोपेचे. प्रत्येक जोडीमागचे कारण पुढचे तीन मंत्र सांगतात. आणि मग येतो चौथा, ज्याला कुठलाच ध्वनी नाही. म्हणूनच ॐ हे ध्यानाचे सहज साधन ठरते. तो सावकाश म्हणताना माणूस मनाने जागेपणातून स्वप्नात, स्वप्नातून गाढ झोपेत, आणि तिथून पलीकडच्या शांततेत जाऊ शकतो.