हरिपाठ
देवाचिया द्वारीं
देवाचिया द्वारीं उभा क्षणभरी । तेणें मुक्ति चारी साधियेल्या ॥१॥ हरि मुखें ह्मणा हरि मुखें ह्मणा ॥२॥ पुण्याची गणना कोण करी ॥३॥ असोनि संसारीं जिव्हे वेगु करी । वेदशास्त्र उभारी बाह्या सदा ॥४॥ ज्ञानदेव ह्मणे व्यासाचिये खुणें । द्वारकेचे राणे पांडवां घरीं ॥५॥
देवाच्या दारी क्षणभर जरी उभे राहिलात, तरी तेवढ्यानेच चारी मुक्ती साध्य होतात. देवाच्या धामात राहणे, त्याच्या सान्निध्यात असणे, त्याचेच रूप मिळणे आणि त्याच्याशी एकरूप होणे, या त्या चार मुक्ती. मुखाने हरि म्हणा, मुखाने हरि म्हणा! त्याच्या पुण्याची गणती कोण करणार? संसारात राहूनही जिभेने सतत हरिनाम घेत राहा. वेद आणि शास्त्रे हात उंचावून हेच सदैव सांगत आहेत. ज्ञानदेव व्यासांच्या खुणा दाखवून सांगतात: द्वारकेचा राजा पांडवांच्या घरी आहे. वारकऱ्यांसाठी हरि म्हणजे पंढरपूरचा विठ्ठल, साक्षात परमेश्वर. त्याचे नाम, मुखाने घेतलेले किंवा भजनात गायलेले, हाच या अभंगांचा सारा विषय आहे. शेवटचा चरण व्यासांच्या महाभारताकडे बोट दाखवतो. त्यात द्वारकेचा राजा श्रीकृष्ण आपल्या भक्तांच्या, पांडवांच्या घरी आढळतो. देव राजा असूनही आपल्यावर प्रेम करणाऱ्यांच्या घरी राहतो.